Φεύγω.Φεύγω προς την αγκαλιά της Ντεζιρέ και προς τα ίχνη της Δυναμό,φεύγω  από την Θεσσαλονίκη.Πολλά  χρόνια έχουν να με πάρουν τηλέφωνο(με εξαίρεση τρείς παρούσες ψυχές) γιά να με ρωτήσουν απλώς τι κάνω,τι γράφω,πότε θα τα πιούμε.Με θεωρούν ένα όν μεταξύ κινητής εγκυκλοπαίδειας και εμπόρου λόγων.Τριανταέξη χρόνια στη Θεσσαλονίκη,τα εικοσιοχτώ πραγματικά,είναι πάρα πολλά γιά έναν επαρχιώτη.Επιστρέφω στην επαρχία, δηλαδή στην Αθήνα, πρωτεύουσα πασών των επαρχιών,να χαθώ στο αττικό πλήθος.Εκτός από πεντέξη μπαγιάτηδες ή περίπου, δεν έχω παράπονο από κανέναν.Μόνος μου τα έκανα ρημαδιό.Μονάχος μου τα μπάλωσα.Φεύγω όπως ακριβώς ήρθα: με δανεικά.Φεύγω γιά να γελάσω, να γράψω, να πιώ, να κάνω παρέες,να ζωγραφίσω,να παίξω μουσική,να δώ θέατρο,να αναζητήσω την αγκαλιά της Ντεζιρέ,οπως κάθε δεκαοχτάχρονος.Βγάλτε τα πέρα με τον Κ., με τον Ρ, με τον Σ, με τον Θ,με τον Α.Εγώ δεν τα κατάφερα.Με έπνιξε το φαρμάκι τους.Αδίο σας.

 

[Αδέσποτη σελίδα, 12.11.2001, τη μέρα που αποφάσισα μετακόμιση από Θεσσαλονίκη σε Αθήνα]

Advertisements