Προλόγισμα

Tον Απρίλιο του 1998 ο Γιώργος Σκαμπαρδώνης μου επρότεινε συνεργασία στην εφημερίδα «Θεσσαλονίκη» που τότε διηύθυνε.Σκέφτηκα, εκτός από τα τρέχοντα και έτερα παιγνιώδη.Εβδομαδιαίως.Γιά παράδειγμα την στήλη του Ερνέστου, που έδινε συμβουλές προς ερωτόληπτους.Έως και ωροσκόπιο κατασκεύασα.Αλλά στο μυαλό μου εντυπώθηκε η εικόνα ενός μικρού, δηκτικού ενίοτε ,ψευδοϊστορικού σχολίου. Οι «Επέτειοι» ξεκίνησαν τον βίο τους.Κράτησαν δυομιση χρόνια,κάπου 120 εβδομάδες,πάνω από επτακόσια τεμάχια.Στον υπολογιστή μου διασώθηκαν τα περισσότερα, που ευθύς εκδίδω. Οι «Επέτειοι» παρουσιάζονται κατά χρονολογική σειρά, αλλά δεν γράφτηκαν έτσι.Παρουσιάστηκαν αναμίξ, υποκύπτοντας συχνά στην επικαιρότητα.Η όποια ομαδοποίησή τους ακολουθούσε τά τρέχοντα.Κάποιος ανασχηματισμός, μερικές τηλεοπτικές πομφόλυγες, αλλά και οι βομβαρδισμοί στην Σερβία,ήταν κίνητρα παραγωγής. Ήμουν ήδη γοητευμένος από το σχετικό γραμματολογικό κεφάλαιο,(κάτι μεταξύ ερανίσματος και αποφθέγματος, με πρότυπο τους μεσαιωνικούς λεξικογράφους και τον Πολύαινο) που εξ άλλου κατεκαλυψε και ένα μέρος από «το ηχομυθιστόρημα του καπετάν-Αγρα», ήδη από το 1987.Αλλά η επίνοιά του οφείλεται στην προσπάθεια της Καίτης Ιωακειμίδου,του ραδιοφωνικού σταθμού Μακεδονίας, το έτος 1986, όταν σκέφτηκε να επιστρατεύσει τον Γιάννη Πάνου και την αφεντιά μου γιά μιά σειρά εκπομπών όπου θα σχολιάζαμε συντόμως εναλλάξ «πολιτιστικά» ζητήματα.Έγιναν μερικές ηχογραφήσεις δοκιμαστικά, αλλά ο Γιάνης μετακόμισε στην Αθήνα και τα ερτζιανά δεν εκυμάτισαν.Από τότε άρχισα να σκέφτομαι με κώλα : μέσα από  μία πρόταση έως τριάντα δευτερόλεπτα, έπρεπε να υπάρχει υποκείμενο, αντικείμενο, κατηγόρημα και κατηγορούμενο.Με τη σχετική αλλεγκρία, εννοείται. Η χρονολογική σειρά με οδήγησε και σε συμπεράσματα. Απέδειξε ότι τρελαίνομαι γιά τον Ιουστινιανό, ότι αφθονία εποχών δεν υπάρχει στον σκληρό μου δίσκο, ότι κάηκε όποιος αναζητήσει εις βάθος τεκμηρίωση.Όλα τα κείμενα δημιουργήθηκαν από τη μνήμη και την έμπνευση, ή την αντίστοιχη έλλειψή τους.Μερικές χρονολογίες είναι λάθος,αλλά τις διατήρησα.Ευχαριστώ και καλή ανάγνωση!

Υπόγειον Περαίας,ανήμερα του Αγίου Δημητρίου,2000.

Απροσμέτρητοι χρόνοι

 

13122 πΧ .  Στο δάσος  ενός βουνού που αργότερα το είπαν Όλυμπο, ένας κυνηγός  επιστρέφει μαγεμένος στη σπηλιά του.  «Κίτι ουπανίνι;» («γιατί σου σηκώθηκε η τρίχα;») ρωτάει ο μεγάλος του γιός. «Σβε-του τρόπι μεγκάνι» («Είδα παράξενους επισκέπτες από τον ουρανό») εξηγεί. « Ιτεντέι» («Είναι θεοί») «Ουντασίρ» («από τον αστέρα Σείριο») «Μετελλένε» («λέγονται Έλληνες») «Νταπαμζήνα» («Πάω να το πώ στον Δία»).

 

7890πΧ, χερσόνησος Σιθωνία. Ο περιβόητος δρόμος ταχύτητας του λαγού και της χελώνας.Τα πράγματα συνέβησαν ακριβώς  όπως τα λέει ο Αίσωπος, που δεν πρόσεξε απλώς ότι στο τέρμα περίμενε τον νικητή ένας αετός και τον ηττημένο ένας λύκος.Οι συναθλητές κατέληξαν στα στομάχια των αρπακτικών ,που τράβηξε ο καθένας το δρόμο του για να πρωταγωνιστήσει σε άλλους μύθους.

 

6542 πΧ.Ο κυνηγός (ατούα)Μακρυχέρης-με-ένα -μάτι(Γκάσπα-ατόρ-ατίκ) συναντάει έκθαμβος (παλού) το τελευταίο μαμμούθ επί της γής, ζωντανό, να αργοσβήνει,πληγωμένο από λιοντάρια( αρμπούτ). « Σόκορο!»(τί τύχη!) φωνάζει πανευτυχής. «Σάτ παλεμπρία καλούτ Μουκούν» (είμαι ο μέγιστος των Μυκηναίων κυνηγών).Αυτά συνέβησαν μεταξύ Βαθυλάκκου και Εσέκ Ντερέ,πολύ πρωί.

 

6120 πΧ. Σοβαρός καβγάς του Σύ,γιού του Σαβαζίου με τον Ούθ,από την Άψινθο,στις θρακικές πεδιάδες άνω της Ροδόπης,παρουσία δικαστών και γυναικών. «ούρουπι!»(γδάρτη μικρών τρωκτικών!» )ουρλιάζει ο Σύ. «Τάφτα-μίρα-λόυτ»(ακολουθητή υαινών ενόσω τρώγουν ψοφίμια») απαντά ο Ούθ.Οι δικαστές και οι γυναίκες κουνάνε το κεφάλι και απομακρύνονται.Τρίτος μήνας που συνεχίζεται ο καβγάς αόπλως, μόνον με τα λόγια. Οι δικαστές δεν έχουν ποιόν να τιμωρήσουν και οι γυναίκες ποιόν να ετοιμάσουν γιά την κηδεία.

 

5508 πΧ.Αμέσως μετά τον κατακλυσμό.Ορεσίβιοι του Όρους Αραράτ βλέπουν την Κιβωτό προσαραγμένη σε  μια δασωμένη πλαγιά.Συναντούν κάποιον από την οικογένεια του Νώε που τους εξηγεί διά νοημάτων την περιπλάνηση,την αποστολή του περιστεριού, την επιστροφή του με ένα κλαδί ελιάς.Τους δείχνει περιχαρής το κλαδί, οπότε οι Ορεσίβιοι διά νοημάτων του απαντούν: τέτοιο δέντρο δεν υπάρχει σε ακτίνα πεζοπορίας τριάντα ημερών.Δεν έχετε απλώς προσαράξει σε λάθος βουνό, αλλά πιθανώτατα έχετε προσαράξει σε λάθος πλανήτη.

 

Ανακαλύψεις φαγητών.4550 πΧ.Ο Αρκούνοφις,βοσκός αιγών στην έρημο του πορφυρίτη, ακούει τις οιμωγές της γυναίκας του Μενεφθά-Ατούν που γεννάει  χίλια βήματα μακριά από την καλύβα του. Βιαστικά βάζει γάλα σε ένα χελωνοκαύκαλο και τρέχει να την  βοηθήσει.Φτάνοντας, βρίσκεται μπροστά στο πρώτο του παιδί, τον μετέπειτα Μοζέτ και δίνοντας στη γυναίκα του να πιεί, προσέχει ότι από το ταρακούνημα, το γάλα έχει κίτρινες ελαιώδεις κηλίδες.Επιστρέφουν όλοι στην καλύβα και χτυπούν έκτοτε το γάλα, παράγοντας το τουρούν-ακ-πισίν(«κίτρινο-νόστιμο-της γέννας») που εμείς το λέμε βούτυρο.

 

4450 πΧ.Ο Πελασγός  Νίρυς πωλεί  σπόρους  κριθής στην αγορά της Ούρ. «Κε κόμα κλά του βάρι;» («εις τι χρειάζεται αυτό;») ερωτά ο  Ούπρ-Άτα-Κίν, Σουμμεριοακκαδεύς. Ο Νίρυς, σε σπασμένα ακκαδικά: «Κό-ρα-τι-γα»,τουτέστιν «τους σπάς με το χέρι και πλάθεις ψωμί.Δύο ασημένια ραβδάκια ο σάκκος». Ο Ούπρ-Άτα-Κιν απομακρύνεται σκεπτόμενος ότι δεν πρόκειται για οικολογική καλλιέργεια.

 

4440 πΧ. Στην κοιλάδα της Φιλαυτίας( Ούργκ) η φυλή των Καθαρών( Σλι-Του-Ματίζ) συναντά τους Χαιρεκάκους-χωρίς μαλλιά (Σντι-Κούργκα). Τους λένε «Κουγιόμ-απάρ-μίντα-τουρέκ» (Εδώ είναι ο μεσαίος χώρος) «Σέτι-κέφ-νορντά» (έως εδώ η αφεντιά σας, παρακάτω απαγορεύεται). «Μάνα-του;» (και γιατί παρακαλώ;)«Ίσμπιντου καρ-μάρ τοτονάτις, τοτίλα, βάφλα μέργκανε,άφτα νοσίκατις μίν-ταμίν-αφρίν-ούπα λετίν ,καράλα, μόκαλα ούλε» (Διότι έτσι)

 

3455πΧ.Η μάχη του Αβατάρ,μεταξύ των Καδδαίων της κοιλάδας του Σούρ και των Εμμερίχων του λόφου Γάρ είναι αμφίρροπη.Από τους 34 Καδδαίους και τους 36 Εμμερίχους απομένουν δύο, κι αυτοί καταπληγωμένοι. Ρωτάει ο Καδδαίος «Ίσνατουρ;» (παραδίνεσαι;) «Νάκ.Πι-μαν-γορρέβη» (Ουχί.Δεν σκοπεύω να χάσω την ταυτότητά μου) «Τουκ.Πήμαν γορρέβη.Ασιλνήκ φέτφε μαράνακ» (Παραλογίζεσαι.Η μάχη δεν είναι διά τας ταυτότητας. Είναι ένας απλός καβγάς γειτονικών απολιτίστων λαών) «Ε,γκούτε λάκ» (Έ,τότε διαφέρει) λέει ο Εμμέριχος και παραδίδεται.

 

3446 πΧ.Η πρώτη δίκη της ιστορίας.Ο Νούκ,κυνηγός βισώνων κλέβει τη λόγχη του Τρίκ, κυνηγού αλωπεκών.Ο Τρίκ φωνάζει και τον ακούνε μεταξύ Δεάβολης και Σελασφόρου( μεταγενέστερες ονομασίες): Κίτς παρα έβγα νόκα; (πώς θα φοράτε τώρα φούντες στο κεφάλι;). Η κοινότης συλλαμβάνει τον Νούκ,του παίρνει την λόγχη και τον διώχνει μακριά, στον βορρά με την επωδό «Γκαρί καρί,ρίκα» (Ευθεία φύγε,μπρός φύγε,οπίσω ποτέ)

 

Αιγυπτιακές Θήβες,3344 πΧ.Στην νέο ιερατείο του Χέοπος δεν συμμετέχουν πλέον πολύ γνωστά στελέχη που δηλώνουν διάφορα. Ο Αμεχνέμετ,αρχιτέκτων: «Μιτ-Σα-Κομίν» (Δεν φταίει ο θεός Φαραώ αλλά ο δύσμορφος,άπατρις και λογοδιαρροϊκός  εξάδελφός μου).Ο Στα-Ιμα-Λορ,της αδελφότητος του Σεθ: «Κου-του-λα»(Καλύτερα να βόσκω πρόβατα στην Κρήτη την καψερή,παρά να συγχρωτίζομαι με τους Θηβαίους). Οι γραφείς και πλαστουργοί Γιλ, Κοντά και Φέφε κάνουν δηλώσεις  στην διάλεκτο των Νουβίων και αδυνατώ να  μεταφράσω.

Επιστολή του Άπι,πρέσβεως των Αιγυπτίων στην χώρα των Σουμμερίων,2854 πΧ,που έλαβε ο Νουμμήτιχος.Περιόδευσα διά καμήλων την έρημο χώρα επι σεληνιακούς μήνας έξ. Εν πόλει Αγγάβ και πόλει Στρεχώ επώλησα λαμπρούς λίθους και ηγόρασα βαθυκυάνους μανδύας.Ουδείς, από τον βασιλέα έως τον μυλωθρόν, εγνώριζαν περί Αιγύπτου,Νείλου και Φαραώνος.Επομένως δεν θα επιστρέψω.Με τίποτε.

Προεκλογικά νεολιθικής περιόδου, 2445 πΧ. «Ουντάτε με»(Διαλέξτε με) φωνάζει ο Ούμαν. «Νέκα Ουμάνα,ουντάτε μεα ,Ονησίκριτο» (Όχι τον Ούμαν, διαλέξτε εμένα, τον Ονησίκριτο) υποστηρίζει ο αντίπαλός του. «Ζμπί τουράκ νταρνά» (Είμαι πιο μορφωμένος) «Ζμπό τουράκ ταϊρνά»(Είμαι πιο γενναίος) «Σούμπλε βάσκιτορ Χελένες ουτρα Ονησίκριτος». (Επίπλέον συνάντησα Έλληνες που με ονόμασαν Ονησίκρητο». «Νέκα κορκί ουτρέ» (Κανένας δεν μπορεί να προφέρει το όνομά μου) «Ούντα Ζήνα».(Άρα είμαι θεός)

 

2304 πΧ.Εργοτάξιο πύργου Βαβέλ. Διατάσσει ο μηχανικός «Κούντ-α-σαουχάρι»(μεταφέρετε αυτά τα χώματα).Οι  εργάτες απαντούν «Νίλις-αδρεκα-κουτού» (τα παιδιά μας δεν είναι γιά πούλημα).Ρωτάει ο στρατηγός «Νάκα-μπε-μπιλό;»  (Τί συμβαίνει εδώ;) Του απαντούν όλοι εν χορώ «κάρα-τακάρα-μπάφαλα»(Βλάκας είσαι και φαίνεσαι)

 

2033 πΧ. Συμφωνία των Λαπιθών,στις όχθες του Πηνειού. Οι Κένταυροι θα παραδώσουν στους Λαπίθες τους Γόννους, το Πύθιον και  το Κέρκουρον.Οι Λαπίθες δεν θα καταδιώκουν τους Πελασγούς πέραν της Λάρισας.Αγώνες δύο χιλιάδων ετών παίρνουν τέλος.Η αιτία δεν βρίσκεται στα θυμόσοφα λόγια των βασιλέων και στις ανταλλαγές κλάδων μυρτιάς,σύμβολο ειρήνης: Οι λαοί της Πίνδου, με χαλκό που βρήκαν στο Δαμάστιο, κατεβαίνουν συχνά στην πεδιάδα και υποδουλώνουν Κένταυρους, Λαπίθες, τις μανάδες και τα παιδιά τους αδιακρίτως. Ήρθε λοιπόν η ώρα για την υπέρβαση.

Advertisements