Καθώς δύσκολα πλέον εισπνέω τον καθαρό αέρα της υπαίθρου, όλες οι παραστάσεις μου βρίσκονται στην αγκαλιά κλειστών χώρων, όπου το μικρό μεταβάλλεται σε ουσιώδες.Λοιπόν ,επειδή το πρόσωπο που κατέχουμε σπανίως μεταφέρει την εμπειρία μας (εκτός από κανένα σημάδι προσωρινό  και κόκκινο, δείγμα οινοφλυγίας)  είμαστε υποχρεωμένοι, να μιλάμε γι΄αυτήν, πράγμα άκρως κουραστικό γιά όλους.Θυμάμαι την Δεββώρα Χάρι,ηγερια σκοτεινόχρωμης ομάδας μουσικών υπό το παρόνομα Blondie, που ανήρπασε προς το τέλος των σέβεντις μαζικά την πιτσιρικάδα, παίζοντας με επάρκεια τον ρόλο του γυμνού ανάμεσα στους λύκους. Η ήπια ντίσκο που εκτελούσε,με εμφυτευμένη την εμπειρία από τον Eno  και τις ομάδες γύρω από τον Γουόρχολ,με γνώση της πανκιάς, που εκείνην την περίοδο πέθαινε ως δημιουργικός χώρος, μέσα από μία έκρηξη-έκλαμψη προς το καθαρό εμπόριο,ήταν παράδοξα καθαρή και λάγαρη. Τραγουδούσε σαν ιρλανδέζα κοκινομάλλα τους καημούς των αχυρομάλληδων, στους οποίους ανήκε, και το αποτέλεσμα ήταν εξαίσιο.Η Δεββώρα Χάρι μπήκε στη ζωή μου όταν είχα περάσει μόλις τα τριάντα.Πιό έμπειρος από το κοινό της, που ήταν στα δώδεκα, φυσικά, φρόντισα να την σημειώσω σε ένα ποίημα και έτσι πήρα την άγουσα προς την μεσοκοπία ενσωματώνοντας την λογική μιάς νεότερης κουλτούρας στην αιτιώδη ρεμπετοροκιά που με κατέκλυζε.Μετά, συναντούσα την Δεββώρα σε μιά ταινία του Γουότερς,αργότερα σε άλλες μουσικές, και ήταν σα να συνόδευα την Μάριαν Φέιθφουλ από την  αγκαλιά των Στόουνς στην αρπάγη του βερολινέζικου καμπαρέ.Σήμερα, η Δεββώρα Χάρι είναι στα χέρια των DJ’s , που αναλόγως διάθεσης και ηλικίας των πελατών,της έχουν μιά θεσούλα μεταξύ Μορισέι και Τσάρλατανς.Στενεύει απίστευτα ο χώρος στις αισθήσεις που απομένουν, επειδή δεν μπορείς ποτέ και πουθενά να περιγράψεις τι αισθάνθηκες γιά κάθε τραγούδι που συνοδεύει την προμέθη σου,και μπορεις μόνον να κουνάς επιδοκιμαστικά την γκλαβα παρασταίνοντας τον σχετικό.Αλλά οι στιβαγμένες εντός σου κουβέν τες, επειδή θα παραμείνουν μέσα σου για πάντα, φθείρονται, σε μολύνουν και αρρωσταίνεις.

Ηρεμηστε φίλτατοι: γιά τον ΕΛΑ θα έγραφα, τις πλημμύρες και τους εκβιασμούς.Από αύριο πάλι στα μετερίζια. One way,or another.

[Ιανουάριος 2003]

Advertisements