Οι Blues wire σε ημιόροφο λάουνζ στο Κολωνάκι, δίπλα στο εβδομαδιαίο στέκι που έχουμε στήσει μερικοί επαγγελματίες της κριτικής κακογλωσσιάς,απλώνοντας την πραμάτεια μας παραδίπλα στους τους πλανόδιους απωανατολίτες. «Μα αυτοί είναι έξοχοι!» δήλωνε ο πιό επιφανής από τους τιμητές. «Ξεκινάνε με μιά υγιά βάση Dr Feelgood, προσφορά τιμής στον Muddy Waters, βιρτουόζοι, σχολιάζουν και τους Τζέθρο Τάλ,κινούνται με άνεση και αέρα, είναι ομάδα και μαζί δυνατές μονάδες. Να πάς ,να πάς».Πήγα.Δεν μπορώ να τους ακούσω ποτέ ψύχραιμος,επειδή στα δεκαεφτά χρόνια που τους ξέρω,έχουν συνδυαστεί στη ζωή μου με συντριπτικές ανακατατάξεις.Ακουσα από τον συνδυασμό τους πρώτη φορά αυθεντικό ρόκ,ένα μπούγκι του 52,τα σολαρίσματά τους ήταν διακεκριμένα, το μπάσο (που ήταν πάντοτε γι΄αυτούς ό,τι και ο  Ψυχάρης γιά τους δημοτικιστές-τους συμμάζευε) στα επάνω του, τα τύμπανα γιά μιά στιγμή δεν «ρύθμιζαν» επειδή ο Αλέξης βαρούσε τοίχους και γυψοσανίδες στην ορμή του,ο Παντούκ έπεσε στο πλήθος και το έφαγε ωμό,κάτι σαν μουσικό Σατομπριάν,ο Ζάικος πολύ καλά (αλλά μελαγχολικός) κούρδισε στην εντέλεια ένα κοινό μαθημένο να χωνεύει τα πάντα πρίν ακόμη τα γνωρίσει. Με λίγα λόγια,όχι πιά οι ενθουσιώδεις εισαγωγείς του μπλούζ στον βαρύ ερασιτεχνισμό των 80’s, δεν αποδεικνύουν τίποτε που δεν ξέρουν καλά,έχουν γίνει ένα με τα εργαλεία της δουλειάς τους,έχουν τεράστια και προχωρημένη εσωτερική ωριμότητα, έχουν εξέλιξη.

Τότε ,τι ακριβώς κάνουν στο Κολωνάκι; γιά ποιόν ακριβώς λόγο δεν έχουν διακόσιες παραστάσεις τον χρόνο στην γενέτειρα Θεσσαλονίκη, των υψηλών πολιτιστικών στόχων και της συγκρουσιακής νοοτροπίας; Διότι διακόσιες παραστάσεις σημαίνουν τέσσερις χιλιάδες μερακλήδες, από δεκαοχτώ έως πενηνταοχτώ ετώ,με τις φίλες τους και την εσωτερική τους ανησυχία.Υπάρχουν τόσοι στη Θεσσαλονίκη, αλλά οι μισοί δεν βγαίνουν κι οι άλλοι μισοί δεν έχουν φράγκο.Απεναντίας πολλά ευρώ περισσεύουν γιά την ελληνική πτυχή της απελπισίας, «ποιός- θα- μας- πεί- τα- κάλαντα- που -νά- ναι -φίρμα -τόση».Πέρασε λέει, η σειρά του Ρουβά και της Βανδή, τώρα πρέπει να τριτώσει.Και αυτοί οι αυθεντικοί Μακεδόνες δεν πιάνουν οι ανόητοι κανένα ελληνικό στίχο, δεν έχουνε σουξέ.Λοιπόν, στις εξορίες.Με τους ελαφρόμυαλους που ωστόσο μπορούν και εκτιμούν αυτό που είναι.Wagging the dog,dudes!

[2002. Τις προάλλες στην Θεσσαλονίκη είδα ότι παίζουν με τον Λουιζιάνα σαββατοκύριακο]

Advertisements