Μπράτιμε Ντήμκο σε ασπάζομαι αδελφικώς και σοι απευθύνω ετούτο το χαρτί διά εμπίστου παληκαρίου της μάγκας μου,όστις θα έρθει οπίσω εις την Νιάγοσταν ,καμφθείς υπό πόθου να ιδεί την κοινήν πατρίδα μας και να ξεθάψει τα φλάμπουρα της φάρας,ίνα εμψυχώσωσιν άπαντας εις τον κοινόν αγώνα.

Μάθε σύντροφε και συναγελαστά, ότι από την μαύρην και άραχλην νύχτα εξ ής υπό την σκέπην της  εξωσθέντες της φιλτάτης πατρίδος διεσπάρημεν ανάρπαστοι  εις Ρούμελην,είτα εις Μορέαν, φυλάττοντες μόνην υπόστασιν τα ιερά ημών όπλα,επέρασαν ήδη χρόνοι τέσσερις και ουδεμιάς ημέρας επαύσαμεν κλαίγοντες εις τα ξένα. Σοι γνωρίζω ότι ο Κασομούλης ευρίσκεται εις Ξηρόμερον προσωρινώς, ο γέρων Καρατάσιος φυλάττει νήσους, ενώ ο Χατζηχρήστος αρματώσας καβαλαρίαν είναι ο φόβος των Τουρκώνε.Ημείς οι Μακεδόνες ετάχθημεν εξαρχής υπό την Διοίκησιν, ήτις φροντίζει τους ζαϊρέδες, δι΄ό και συχνάκις εξεπέμφθημεν εναντίον στασιαστών, κοτζαμπάσηδων και ρέμπελων,ούς και εφρονηματίσαμεν, παρότι απέγνω η ψυχή μας, των τόπων όντων δυσπροσίτων και ξένων τη ημετέρα επιγνώσει.

Εγώ επολέμουν μήνας πολλούς τον Κιουταχήν, εκρατήθημεν εις Μεσολόγγιον, εκδιώξαμεν τους Λαλαίους και εις τας Αθήνας ενδιατρίψαμεν χρόνον ικανόν.Τούρκους εφόνευσα δεκατρείς και προήχθην εις μπουλουκτσήν αύθις. Πλήν  περισσοτέρους στασιαστάς εξόντωσα και αι φυλακαί επλήσθησαν ανταρτών χειραγωγηθέντων από την μάγκα μου. Εδώ τα ήθη δεν ομοιάζουν προς τα ιδικά μας.Καλαβρυτινοί ερίζουν προς τους Καλαματιανούς, οι Μανιάται και οι Σουλιώται είναι γενναίοι πλήν γκρινιάρηδες,οι Υδραίοι και ο Μαυρογορδάτος κυβερνούν.Μανθάνομεν ότι θα εκδράμει καθ΄ημών ο Μπραϊμης με τακτικούς και ουδείς ενοχλείται.Εκδίδουσι διατάγματα και στέλουσι εις τον κόκκορα τα καράβια,ενώ ενίοτε τρεφόμεθα με πικραλίδας και πληγούρι.Αλλά η πατρίς καλεί και εμείς την ακούσαμεν.

Δεν ξεύρω, Ντήμκο αδελφέ, εάν όσα πράττω έχωσιν αντίκρυσμα και ενίοτε ευρίσκομαι εις αμηχανίαν.Ο Οδυσσεύς ήτο γενναίος και αρειμάνιος,πλήν τον καταδιώξαμεν και εφονεύθη.Ο Καραϊσκάκης εις ένα διάταγμα θεωρείται αρχιστράτηγος, εις έν άλλον προδότης.Ο Κολοκοτρώνης τιμάται, καταδιώκεται, φυλακιζεται, είτα πάλιν ήρως είναι.Τι θα μας φέρει άραγε το 1827; Θα ανθίσει το δέντρον της ελευθερίας; Ή θα βλαστήσει επί των πτωμάτων ημών;

Μόλις λάβεις την παρούσαν, φρόντισον αδελφέ να πωληθώσιν τα χερσάμπελα και το οσπήτιον,δώρησον δε εις την μονήν της Μουτζιάλης άπαντα τα βοσκοτόπια της φαμίλιας. Εγώ δεν επιστρέφω οίκαδε.Αυτήνη είναι η πατρίς μου.Η ελευθερία.Εάν ελευθερίαν δεν έχω, δεν την θέλω την ζωήν. Και είθε η ορμή μας να φθάσει πέραν του Ολύμπου και του Βαρδάρη.

Γνωρίζεις ότι δεν κατέχω γράμματα. Δι΄ο και η παρούσα εγράφη διά της χειρός του καλαμαρά μου,Πενταγιώτη Θεοδώρου, όστις δεν κρατεί καριοφίλι, αλλά σπουδάσας εις Βονωνίαν,κατέχει τα γραμματικά.Ο αδελφός  Δημήτριος.Εν Φαλήρω, Μαρτίου 25η, έτους 1826.

[Καναβάτσο, 25 Μαρτίου 2006]

Advertisements