Δεν θα το πιστέψετε. Γίνεται σήμερα 58 χρονών ο Μπάρι Γουάιτ. Εκείνος ο ογκώδης κλαυθμηρίζων υπερμπέμπαντας,που τον θεωρούσαν μερικά φεγγάρια ερωτικό τραγουδιστή και ακόμη γεμίζει τις ευκαιρίες που διαφημίζει η TV με αδέσποτα τραγούδια «που δεν πωλούνται στα δισκοπωλεία».Έγινε διάσημος μουρμουρίζοντας, και εκφωνώντας την λέξη «μπέιμπ» και «μπέιμπι» με μοναδικό χαδιάρικο τρόπο. Το στίλ των τραγουδιών του ήταν πανομοιότυπο,μιά χαλαρή μπερδεμένη μπάντα έπαιζε σε τέσσερα τέταρτα κάτι ρυθμικό, κάτι αλλού, κάτι γενικώς.Και ο ίδιος, σαν πλαστικός οδοστρωτήρας έκλεινε τα μάτια σφίγγοντας το μικρόφωνο,ένας πάγος από ποικίλα υλικά, εύθραυστος και λυρικός.Κανένας δεν καταλάβαινε τα αγγλικά του, αλλά ήταν όλοι σίγουροι πως επρόκειτο περί παθιάρη άντρα, που  κρατούσε την καρέκλα γιά να καθήσει η ντάμα του και της έστελνε 346 κόκκινα τριαντάφυλλα για να έχει να μυρίζει το λόφτ της.

Λυρικός; Εύθραυστος; Μη μου λέτε! Έπαιζε τον ρόλο του εραστή γιά τις μεγαλύτερές του γυναίκες, ενώ στις νεότερες είχε πέραση όσο δεν είχαν άμεση σχέση με την εικόνα του.Η φωνή του βλέπετε είναι υγρή, νεάζουσα και παθιάρικη, αλλά με τόνους ψεύδους και πλαστής ηθοποιίας.

Τι μ΄έπιασε με τον Μπάρι Γουάιτ και δεν τα βάζω με τους εγγαστρίμυθους Ελληνες συναδέλφους του, τους επίσης παθιάρηδες; Επειδή είμαι δειλός.Και επειδή βαριέμαι. Σκέφτομαι τον γέροντα της ερωτικής συνέντευξης,που τον ξεφτέλιζαν στα νιάτα του οι πάντες και τον είχαν στο ψιλό, ώσπου αποκαλύφθηκε ότι ήταν σπουδαίος συλλέκτης ωραίων γυναικών και τον αγαπούσε ένας εφοπλιστής γιά την τέχνη του,εκείνος που τραγουδάει σαν να του τελειώνει ο αέρας, ωσάν στραγγαλισμένος και δημιούργησε ολάκερη σχολή.Σκέφτομαι τον άλλον, με την βελούδινη φωνή και το τσιτωμένο πρόσωπο,που επί χρόνια συγκινούσε τις γυναίκες επειδή έμοιαζε με χλεμπονιάρη και σήμερα είναι επίσης ένας βασιλεύς του έρωτος.

¨Οχι, δεν τους σκέφτομαι. Toν Μπάρι Γουαιτ έχω στο μυαλό μου,επειδή έμαθα να αποφεύγω τις κακοτοπιές με την εφεύρεση ιστορικών ομολόγων και αντιστοιχιών που δεν θίγουν την υπέροχη πατρίδα μας, μήτε τους ταλαντούχους και ελληναράδες συμπατριώτες μας.Γιά παράδειγμα, η γλαφυρή φωνή του ήταν πολύ αγαπημένο άκουσμα των ελληνιδων γυναικών που ήταν προχωρημένες, εν τη ξενομανία τους εννοώ. Και υπό μία έννοια μάλλον παρωχημένη, του στίλ «η γλώσα του έρωτα δεν γνωρίζει σύνορα και χρώμα δέρματος» ή «εγώ ερωτεύτηκα τον σύντροφό μου,χορεύοντας στην ντίσκο ένα τραγούδι του Μπάρι Γουάιτ», ή ακόμη «αχ, τι καλα που περνούσαμε στην Μπαρμπαρέλα».Καταθέτω αυτά τα ωραία λουλούδια στα γενέθλια του Μπάρι Γουάιτ,προσέχοντας να μή πώ κακιά κουβέντα γιά τις αίτιες αυτής της καταβόθρας, τις πελάτισσές του.

[2002]

Advertisements