Μου άρεσε η αναγνώριση του Χατζηπαναγή, έστω κι αν τίτλοι όπως «ο καλύτερος παίκτης της 50ετίας» δεν μετράνε καθόλου, αφού άλλη μπάλα έπαιζαν προπολεμικά, άλλη το 50 και τελείως άλλη την εποχή που ο Βάσιας χάζευε και τρέλαινε  την κερκίδα.Σημείο τομής ήταν εκείνα τα πρώτα χρόνια της ασπρόμαυρης τηλεόρασης στην Ελλάδα, όταν για πρώτη φορά οι φίλαθλοι είδαν παγκόσμιο πρωτάθλημα το 1970 στο σύνολό του κι όχι μόνον στα επίκαιρα των σινεμάδων.Πρώτη φορά η τρίπλα, η προσποίηση, ο κεραυνοί, τα ψηλοκρεμαστά και τα τακουνάκια είχαν τρείς διαστάσεις και δεν έμεναν στις εντυπώσεις από τις φωτογραφίες και τις λυρικές περιγραφές των εκφωνητών και των ανταποκριτών. Ξαφνικά, οι ογκόλιθοι της άμυνας, τα έξυπνα χάφ, τα κοντά και κινητικά εξτρέμ, οι τεράστιοι λίμπερο που έμοιαζαν με μαμούθ απέκτησαν κίνηση, κατανοητή από όλους.Είχαμε που είχαμε τότε γενική αντίσταση στο ιταλικό σύστημα κατενάτσιο που είχε εξαφανίσει τις τεσσάρες και τις πεντάρες και τα αποτελέσματα του ΠΡΟΠΟ έμοιαζαν με την λογιστική της ψηφιακής εποχής, ,έτσι που έβλεπες μόνον 0 και 1 στις λίστες.Το μόνον υπαρκτό και έγχρωμο κύμα πραγματικότητας ήταν το ίδιο το γήπεδο.Μόνον εκεί μπορούσες να χαρείς μπαλα. Γι αυτό και τα γήπεδα αναστέναζαν, σε άκρα αντίθεση με άλλους δημόσιους χώρους.Γι΄αυτό και υπήρχε η φοβερή σχέση κερκίδας και παικτών, που βέβαια πέρασε έκτοτε και μεταπλάστηκε σε «οργανωμένους» που λειτουργούν ως λόμπι παικτών ή του προέδρου.

Ναι, ο Χατζηπαναγής αξίζει κάθε επαινετικό τίτλο, όπως κάθε άνθρωπος που σέβεται τον εαυτό του και γουστάρει αυτό που κάνει.Σήμερα, θα έλεγα ότι αυτό που τον ξεχώριζε από τους άλλους, ισάξιούς του παίκτες, ήταν η αίσθηση του χρόνου. Ετσι και έβαζε μπρός την εσωτερική του χρονομηχανή,οι γύρω του έμοιαζαν ακίνητοι. Ηταν καθαρά θέμα μυαλού και άλλης εποχής.

Δεν έπαιξε στην Εθνική, δεν έκανε πολυτελείς και ελπιδοφόρες μεταγραφές.Τίμησε μια φανέλα, αλλά κυρίως τίμησε τους θεατές του.Έκοβε κάθε φορά μια κορδέλα εγκαινίων, ακόμη κι όταν  ,σε σπάνιες περιπτώσεις,δεν συνέβαλε στο τελικό αποτέλεσμα.Ο Ηρακλής δεν έγινε κάποια υπερομάδα με την παρουσία του.Οι ποδοσφαιριστές είναι αστέρες, όχι γαλαξίες.Αλλά την άχαρη εκείνη εποχή του αλουμινίου και του υψηλού πληθωρισμού, την εποχή που κάναμε την Χαλκιδική σαν τα μούτρα μας και θέλαμε αλλαγές και φούμαρα, ήταν υπέροχο που ξέραμε πως κάποιος έκανε την δουλειά του θεσπέσια.

Ναι, το αφιέρωμά μου και σήμερα ερμηνεύει σημερινά προεκλογικά φαινόμενα.

[2004]

Advertisements