Η άδεια δόμησης σε τρείς μήνες

Νέος νόμος. Τερμα το χαρτοβασίλειο. Με δυό έγγραφα η δουλειά τελειώνει, η άδεια δίδεται.Τελευταία σοδειά «ευμενών» ειδήσεων υπέρ του πολίτη.Η προσπάθεια επαινετή,αφού η αποφυγή της ταλαιπωρίας είναι εθνικό αίτημα, να μη πώ σπόρ. Αλλά ,να ρωτήσω κάτι σκαιό: κανένας δεν έχει δεί το «μάλιστα  Υπουργέ», εκείνο το εγγλέζικο σιριαλάκι; 

Δηλαδή, δηλαδή;Να σας εξηγήσω.Οπως κάθε κίνημα, κίνημα επαναστατικό, κίνημα αντίστασης, κίνημα πολιτών, ξοδεύει την λαμπρότερη φαιά του ουσία γιά να αυτοκαθοριστεί και να αυτοκαθαριστεί, παρομοίως, ένας διοικητικός ή ελεγκτικός μηχανισμός , δαπανά την δράση του κυρίως αυτοαναφορικά.Στόχος δεν είναι, με κανέναν τρόπο η εξυπηρέτηση του πολίτη.Τι θα πεί αυτό; Ότι κύριος στόχος είναι η ύπαρξη (και αργότερα η αυθυπαρξία) του μηχανισμού.Τα υπόλοιπα έπονται.Για να μή πλατυάζουμε, άς σκεφτούμε ένα παραμύθι.Θέλω ,λέει, να αγοράσω μιά μαστίχα από το περίπτερο.Κρατώ στο χέρι δέκα πέντε λεπτά.Τα δίνω στον περιπτερά. Μου δίνει ή παίρνω την μαστίχα.Την μασάω ή την κρατάω γι άργότερα. Είναι ή δεν είναι μνημείο μιάς ελεύθερης σχέσης, μιάς δημοκρατικής διαδικασίας επιλογών;  Είναι.Αμ δέ! 

Η Οδύσσεια δεκαπέντε λεπτών

Αυτά τα δεκπέντε λεπτά, δεν τα έκλεψα, αλλά τα δούλεψα. Παρήγαγα μερικές δεκάδες χειρογράφων, που απολογιζόμενα και επιμεριζόμενα,με οδηγούν στην σκέψη ότι γιά να πάρω μιά μαστίχα,πρέπει να γράψω δεκαοκτώ λέξεις. Πρωτότυπες, με σύνδεση, συνθετικές, με νόημα. Η ,να δημιουργήσω καμιά τριανταριά έγγραφα ημερησίως,από τα οποία πάλι συνάγεται ότι χρειάζομαι δυό  σελίδες καλης γραφειοκρατίας γιά την μαστίχα.Πίσω από αυτό το σύστημα που εργάζομαι παράγονται έγγραφα, υπηρεσίες και πράξεις ανυπολόγιστης ενέργειας, κινήσεων και διαδικασιών. Ενα μέρος από αυτην την προστιθέμενη αξία έχει βασανίσει το δεκάλεπτο και το πεντάλεπτό μου, έχει επηρεάσει το μέταλλό του.Λοιπόν, όχι ,δεν είναι μιά τρυφερή, ανέμελη στιγμή. 

Η πλευρά του περιπτερά

Η τσίχλα έχει έρθει με δελτίο αποστολής, έχουν πληρωθεί ΦΠΑ ,φόροι, μεταφορές, παραγωγές διαφημίσεις κι αυτό σημαίνει χαρτούρα ,έγγραφα, φορολογικά στοιχεία, κλήσεις τροχαίας, χαρτιά, χαρτιά, χαρτιά.Επομένως ο ανέμελος περιπτεράς και ο τραγικός πελάτης του είναι ψευδαισθητικές εικόνες. Ακριβώς όπως και η αναγγελία του ΥΠΕΧΩΔΕ ότι χρειάζονται δυό χαρτιά και τρείς μήνες.  

Δηλαδή, τι συμβαίνει;Ενας βυζαντινισμός. Μετατίθενται απλώς τα χαρτιά σε άλλες υπηρεσίες, σε άλλες αστοχίες υλικού, σε άλλες προϋποθέσεις..Αντί να κατεβάσεις ογδόντα έγγραφα στην πολεοδομία, κατεβάζεις δύο που χρειάζονται 78 έγγραφα γιά να βγούνε. Κι επειδή η κρυφή γραφειοκρατία είναι μεγαλύτερη, αποκλείεται να χρειάζονται πλέον 78. Υποθέτω ότι ένας αριθμός γύρω στα 110 είναι πιό κοντά στην πραγματικότητα.Αυτά τα χαρτιά παράγονται από ανθρώπους, θεσμούς και υπηρεσίες. Οι οποίες διογκώνονται. Επομένως μπορεί να βγάζεις δειγματικά μιά άδεια σε τρείς μήνες και μετά γιά να αποτελειώσεις το σπίτι σου, να μη θέλεις άλλα διακόσια χαρτιά ,αλλά άλλα χίλια.Πιέζοντας τον υδράργυρο, τον στέλνεις αλλού, δεν τον εξαφανίζεις. 

Είναι σαθρή η βάση;Η βάση συλλογισμού μου, πιθανότατα.Αλλά η βάση που λέγεται πραγματικότητα, όχι. Είναι κυρίως σαθρή η «νοικοκυρεμένη» άποψη: γιατί τα κάνει το κράτος αυτά; Γιά να υπαρχουν νόμοι. Τι θα άλλαζε άν ο καθένας έχτιζε όπου ήθελε χωρίς άδεια; Θα υπήρχε χάος. Σήμερα δεν υπάρχει χάος; Ασφαλώς. Επομένως σε τι χρειάζονται οι άδειες; Γιά τους φόρους;βεβαίως. Δεν υπάρχει και τίποτε άλλο. Α, και γιά να μη φαίνεται το ανάλγητο πρόσωπο της ελεύθερης αγοράς. Που άν ήταν στο χέρι της, στην δεκαετία του 90 θα έχτιζε είκοσι τετραγωνικά χωρίς παράθυρα γιά να  κατοικήσουν δέκα αλβανοί. Με οικογένειες 

Επομένως;Ωραία είναι όλα αυτά, αλλά αφήστε, παιδιά τις ιστορίες γιά την πάταξη της γραφειοκρατίας.Μιλάτε ουσιαστικά περί ενός άλλου κράτους. Τι λέω, κράτους άλλου πλανήτη.Οποτε το «αλλο» κράτος επέδρασε στον ελληνικό χώρο, άφησε κατάλοιπα, υπόλοιπα ή έπιδράσεις και δεν εννοώ την τζιτζιμπίρα και το κρίκετ των Κερκυραίων. Στην Κύπρο άφησε κτηματολόγιο. Στην Κρήτη και στην Μάνη άφησε βεντέτες .Στην Χίο άφησε υπέροχα χωριά και αρχοντιά.Αλλού πέτυχε, αλλού απέτυχε. 

Και ποιά είναι η ρηξικέλευθη λύση;Το κτηματολόγιο. Ο κεντρικός και περιφερειακός χωροταξικός σχεδιασμός. Οι μελέτες να μή είναι βαφτισμένες ελπίδες.Οι κατασκευές να αφεθούν στην αγοραία αντίληψη. Να μειωθεί η αποκεντρωτική πρεμούρα. Να αποκτήσουν άστυ οι πόλεις μας.Να θεωρηθεί, μετά από πολλά, πάρα πολλά χρόνια, η ελευθερία του πολίτη ανελαστικό αγαθό. Η δαπάνη.Αυτά, μάλιστα.Αν ξέρεις πού θα χτίσεις, με ποιά χρήματα και σε ποιό περιβάλλον, σου φτάνει μιά σφραγίδα κάποιου που τα ξέρει όλα αυτά και τα διαχειρίζεται.Τι νόημα έχουν οι απλοποιημένες άδειες, όταν γιά την ΔΕΗ, γιά το ΙΚΑ, γιά τους δήμους, γιά τις κατασκευές, γιά τους εργολάβους, γιά τις τράπεζες, γιά τους πάντες χρειάζονται ατέλειωτα και υπεράριθμα χαρτικά; 

Γιά όλα αυτά,

Χαιρετίζω την υπέροχη εξαγγελία του νέου σχεδίου νόμου γιά τις άδειες από το ΥΠΕΧΩΔΕ και εύχομαι να τήρησα απλώς ένα ανακριβές, άδικο, ελαφρά σνομπίστικο και παραληρηματικό  κυριακάτικο άρθρο.

2003

Advertisements