Λάκη Πρόγιο,δεν έτυχε να γνωριστούμε προσωπικώς και διά χειραψίας.Σε θυμάμαι, όπως το σύνολο των μπαγιάτηδων αυτής της μάταιης πόλης, στα βαθειά χρόνια, πάνω από σαράντα, όταν φύλαγες ,μισός στο ξερό, μισός στο γρασίδι, τα δίχτυα του δικέφαλου.Στις ασπρόμαυρες φωτογραφίες, τα πλούσια σωματικά σου προσόντα τονίζονταν παραπάνω εάν ο φωτογράφος ήταν τσάκαλος και στόχευε την λάικά του πάνω στο πλονζόν.Εζησες δόξες ,έζησες κακοτυχίες. Ηρθαν αργότερα άλλοι στη θέση σου, άλλοι καλύτεροι, άλλοι χειρότεροι.Είναι αδύνατον να μιλήσεις σήμερα γιά τον Πρόγιο του τότε, όπως κι εγώ γιά τον θεατή του 60 και να μη μας πιάσει ένα μπούκωμα στο στήθος, όχι απο συγκίνηση, αλλά από αίσθηση ματαιότητας. Ο κόσμος της μπαλας άλλαξε τόσες φορές μέσα στον αιώνα, ώστε όποιος έχει μυαλό,αισθάνεται σπόρος στα δόντια μιάς μυλόπετρας.

Και ξαφνικά, η εικόνα σου, μέσα στο γυαλί, με υπογένειο.Παπούς ολίγων ημερών, με γαμπρό που κατηγορείται γιά συμμετοχή στην παρέα των άσχετων.Σκέφτηκα τον εαυτό μου, να μου φέρνουν ένα εγγόνι αργότερα ή ένα μικρανίψι επειδή έσπασε ένα αυτοκίνητο ή έδειρε έναν γέρο,και τρελάθηκα.Τόση δουλειά, τόσα όνειρα, τέτοια διάθεση να χωνευτούμε μέσα στον αχάριστο κοινωνικό ιστό, να γκρινιάξουμε εν μέτρω, να ψηφίζουμε αυτούς που μας μοστράρουν, μόνον  και μόνο γιά να ακούμε ΄την ιδιότητά σου, Λάκη Πρόγιο,σαν ταμπέλα γραμμένη από άσχετο που να απευθύνεται σε άσχετους πελάτες. «Παλαίμαχος». Σε θυμούνται οι πάνω απο τα πενήντα,κι αυτοί με ζόρι.Τις πράξεις του γαμπρού σου, άν αποδειχτούν ,θα τις ξεχάσουν επίσης σε πέντε- δέκα χρόνια, όπως ξεχνάνε γενικά οι άνθρωποι τα πάντα, μήπως και επιβιώσουν κάπως.Αλλά αυτή η χλομή ανταύγεια της επικαιρότητας, που σε άγγιξε, πολύ με πείραξε.

Αχ και νά΄σουν σε καμιά σύναξη παλαιμάχων, να λές στους σπορτκάστερς τι τραβάγατε με τους τραυματισμούς και πώς πίνατε την πορτοκαλάδα, να κάνετε κριτική στα σημερινά παιχτάκια, που δεν έζησαν την έκφραση «μπακότερμα».Αχ και να χαιρόσουνα το εγγονάκι,πάνω στα μπαμπαλίσματά του, έπειτα,που θα σου έδειχνε μιά μπαλα και θα σε ρωτούσε «παπού, να παίξουμε!».

Νά ξεχαστούμε,Λάκη Πρόγιο,να ξεθωριάσουμε και να χαθούμε,αθόρυβοι σαν σβήστρες.Κουράγιο.

[2003]

Advertisements