Μια δυό μέρες ασχολήθηκα με το τι κυκλοφορεί στην μουσική σκηνή. Διάβασα διάφορες επιστροφές, άκουσα άλλες, νέοι ήχοι δεν υπήρχαν ποτέ, ούτως ή άλλως, οι μουσικοί έχουν να επιλέγουν μια ζωή ανάμεσα σε δύο ληστείες: του Ραβέλ και του Ντεμπισί, άσχετο αν ασκούν την κάντρι, την ράπ, το χιπχόπ, ή απλώς ξύνουν τη φλούδα ενός πορτοκαλιού για να πετύχει ένα κέικ σοκολάτας.Η ενημέρωσή μου (μια ζωή Γκόλφω..) περιείχε και ενατένιση μουσικού τηλεοπτικού καναλιού, που βάζει βιντεοκλίπς.Εκεί ήταν και παράστεκε στα τραγουδάρια μια αρχόντισσα.Στα εικοσιπέντε, εξυπνόφατσα, που μιλάει και κουνιέται σαν να επιβαίνει σε φαλαινοθηρικό.Μας έστειλε λοιπόν το νέο ότι στο τάδε μαγαζί, ο δείνα διάσημος μουσικός εκπαιδευτής οργανώνει (για τις γιορτές) ένα γκλαμουράτο πάρτι που έχει απ΄όλα: τζάζ, αλλά και «ντίσκο κουίνς». Κι επειδή στο κοινό της η λέξη «τζάζ» σημαίνει άλλο πράγμα, βάλθηκε να μας το εξηγήσει: θα είχε και τραγούδια του «Λόουις Άρμστρονγκ». Μάλιστα, όπως το ακούτε. Λόουις. Δηλαδή, φωνητική μεταγραφή του Louis.Από μια φρίκ κουίν που ήθελε να αποκτήσει κάποτε Λόουερ, αλλά η ρημάδα η κοινωνία της το απαγόρευσε.

Είμαι σίγουρος πως είστε σίγουροι ότι δεν διυλίζω τον κώνωπα. Για μένα, η κραυγή «Λόουις» σηματοδοτεί δυό βασικά πράγματα. Πρώτον, ότι παρά τις προσπάθειες του «Σάκις Ρουβάς» να αλώσει την γαλλική κουλτούρα,ως γαλλόφωνος αοιδός του Feelings, η γαλλική κουλτούρα τελείωσε (και) στον τόπο μας. Ακόμη και οι νεόπλουτες κυράδες των σίξτις ήξεραν ότι αυτά τα πεποικιλμένα χρυσοφόρα έπιπλα που αγόραζαν από τον δοσά τους ήταν «Λουικένζ».Ακόμη και οι γυμνασιόπαιδες εποχής Αρίστου Φουντουκίδη, ήξεραν το άρωμα των αλλεπαλλήλων Λουδοβίκων που βασάνιζαν την άνοιξή τους, ώσπου κατέληξαν στην ενατένιση του Λουδοβίκου των Ανωγείων. Η κυρα βασίλισσα της μουσικής μας ενημέρωσης δεν έχει ιδέα. Εμαθε αγγλικά από τα σήματα μόρς.Από Ιροκέζους μεταπράτες έθνικ συναισθημάτων. Ο Σάτσμο που για να αποφύγει την ρατσιστική κατάρα γούρλωνε τις ματάρες του και φούσκωνε τα μάγουλά του σε βαθμό υστερίας, ήταν μια καλή εισαγωγή για την κόλαση που μας περίμενε όλους στην οδό από το γιεγιέ στο ρόκ.Η γκρίνια μου λοιπόν δεν έχει να κάνει με άσχημα αγγλικά (μήγαρις δεν άκουσα ,έτος 1964, έναν τύπο να αποκαλεί «Τριούμπη» την Triumph;) αλλά με τα πολύ άσχημα ελληνικά που θα στοιχειώνουν τα γεράματα της βασίλισσας του Λόουερ.

[23/12/2003]

Advertisements